ძველი თბილისის ვიწრო ქუჩები მხოლოდ ტურისტული მარშრუტი არ არის, ეს მთელი თემის მეხსიერებაა. ვისი საქმეა ამ მეხსიერების დაცვა?
Lent.Press köşə · 2026-09-24
ძველ თბილისში ამბობენ, რომ თითოეულ ქვას თავისი ისტორია აქვს. მაგრამ ეს ისტორიები ქვებში არ რჩება — ისინი ეზოებში, აივნებსა და სამეზობლო ტრადიციებში ცოცხლობს. ბოლო წლებში, როდესაც სარესტავრაციო სამუშაოები აჩქარდა, სწორედ ეს უხილავი მემკვიდრეობა დაიკარგა პირველ რიგში. უბნის აღდგენა მის ხელახლა აშენებას არ ნიშნავს.
კედლების განახლება და მცხოვრებლების გადასახლება ქალაქს დეკორაციად აქცევს. ტურისტი მოდის, მაგრამ თიმი ტოვებს — წასვლისას კი უბნის ენა, დღესასწაულები და მოგონებებიც მასთან ერთად მიდის. საქართველოს აზერბაიჯანული თემისათვის ეს საკითხი განსაკუთრებით მგრძნობიარეა.
კულტურა მხოლოდ დიდ ღონისძიებებში არ ვლინდება, ის ყოველდღიურ სივრცეში ჩანს: რომელ ეზოში რა ენა ისმის, რა სამზარეულოს სუნი მოდის. როდესაც ქალაქმშენებლობა ამ კითხვებს გულგრილად ეპყრობა, სიმდიდრე იკარგება. ამიტომაც, სარესტავრაციო პროექტებთან მიახლოებისას ერთი კითხვა წინასწარ უნდა დავსვათ: ვინ იცხოვრებს ამ უბანში და ვის დარჩება…